Merdite (A voapluma, 23/01/2000)

Merdite, co perdón da vosa cara. Un galego talentoso, médico, experto en augas minerais e limpísimas, asegura que Galicia vai morrer de “merdite aguda”.
Un recente estudio sobre o Pai Miño -río fronteira, nación hídrica- corrobora o dito: todo o que se lle verte é purín; ou sexa: zurro.
Pensemos. Granxa de porcos, mil habitantes con peso medio de cen quilos. As súas dexeccións, concentradas nun punto mínimo do mapa, superan con moito as dunha poboación humana de mil criaturas, peso medio de setenta quilos, espalladas nunha parroquia grande dabondo.
Merdite. Ríos de eufemística “materia orgánica”. Acuíferos contaminados.
E alén dos cochos, outras granxas: pitas, vacas, coellos…
Dinamarca. A relación entre Galicia e Dinamarca non é de agora. Ten décadas. Vén das cooperativas, dos visóns, dos xeradores eólicos, de boas intencións de agricultura, limpeza e enerxía alternativa.
A Dinamarca é país feliz; de Kierkegaard, Andersen, Blixen e moito suicida. Alá todo é perfecto, ata a morte. Alemaña -comparando- é unha imperfección embarullada.
Os dinamarqueses, con máis marráns ca xente no seu territorio baixiño e venteado (sen falar de vacas), hai moito que entraron na fermentación anaerobia. Coas esterqueiras das granxas fan reciclaxe total: gas metano e adubo neutro.
O gas úsase para a calefacción, ou para a xeración de enerxía eléctrica. O que fica no dixestor de puríns bótase aos campos, sen fedores.
Pero aquí, non. Aquí cada cousa co seu cheiro.
Ata a fin -xa próxima- desta raza céltica e agropecuaria.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 23/01/2000]