A India (A voapluma, Diario de Ferrol, 22/09/2000)

Eran “consultores” na definición dos ianquis: suxeitos aos que se lles pregunta a hora e responden pedindo emprestado o reloxo.
En coche alemán, traxados de uniforme —escuro, con insoportable gravata en verán—, viñan vendendo a súa sapiencia; pero chocaron con que os indíxenas sabían máis ca eles; ou, alomenos, sabían o que preguntar.
Falaban un intento de castelán con tantos termos en inglés que producían hilaridade; e pouco saberían da lingua de Britannia, porque contaron que na India, durante unha presentación, se lles rira o público ao eles falaren de number one e number two (nomes discretos que os nenos “ben” ingleses dan ás necesidades fisiolóxicas).
Eran galegos e traballaban para unha multinacional con fábricas de programación de ordenadores na India…
A India cheira a feces. Habitantes da India beben mexos de boi e outros fan ablucións nas augas purificadoras do Ganxes de bosta e morte.
A India é moitos países, e moitísimas nacións: algo así como unha caricatura do Brasil, sete Brasís, un cancro de poboación, a gloria e a miseria en mestura, a ciencia e a ignorancia man a man.
Hai pouco, Bill Clinton, o da rósea pel, atendía un brown fellow deses que se expresan fluently nun inglés de espanto. Era o presidente da India.
Bill desfacíase en eloxios e comparanzas entre os dous superestados titánicos:
Os ianquis ollan á India para administraren o mundo, porque un cerebro indio pesa coma un cerebro ianqui —pero apóiase sobre un corpo livián.
Un indio sabe facer software en inglés. E come pouco.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 22/09/2000]