A coroa (A voapluma, Diario de Ferrol, 02/10/2000)

Hai tempo, o director dun xornal deste Impaís que tanto amo botoume unha terrible amoestación por delegación do editor: segundo o responsable dese medio de comunicación, algo que eu escribira rozaba o desrespecto “á coroa”.
No que segue non se vai falar desa entelequia —próxima á do Espírito Santo— en que cren os monárquicos, senón dunha moeda sólida, que emite o banco central dun dos países máis capitalizados per capita, e máis nacionalistas, do mundo: a Dinamarca.
O que pasou alá só se entende cando un anda por aquel peculiar conxunto de península e illas, tan ao norte que, cando é solsticio de verán, o trasnoite empalma coa madrugada, e, cando chega o de inverno, a penas se ve luz entre as once da mañá e as dúas da tarde.
Os dinamarqueses son tipos curiosos, gozadores da cervexa e o sexo, e de canto lles dá unha vida inclinada á meditación e ao suicidio (por convencemento de que todo é fugaz, inxustificado).
Son tan demócratas que discuten a forza de papeleta e urna, e tan tribais que temen ser absorbidos polos bárbaros do sur —alemáns— e polos curmáns do leste —suecos—.
Europa, si: para poder ter casa na Costa Blanca, ou na Costa Brava, ou nas Canarias africanas. Pero nada de renunciar á coroa polo euro: porque din os tratadistas que un estado se define polo exército e a moeda.
A Dinamarca, señores, non terá un exército coma o británico, pero ten unha coroa tan respectable coma a libra inglesa: nada de lixos coma o marco ou o franco —por non falar de cousas microscópicas coma a peseta ou a lira.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 02/10/2000]

Merdite (A voapluma, 23/01/2000)

Merdite, co perdón da vosa cara. Un galego talentoso, médico, experto en augas minerais e limpísimas, asegura que Galicia vai morrer de “merdite aguda”.
Un recente estudio sobre o Pai Miño -río fronteira, nación hídrica- corrobora o dito: todo o que se lle verte é purín; ou sexa: zurro.
Pensemos. Granxa de porcos, mil habitantes con peso medio de cen quilos. As súas dexeccións, concentradas nun punto mínimo do mapa, superan con moito as dunha poboación humana de mil criaturas, peso medio de setenta quilos, espalladas nunha parroquia grande dabondo.
Merdite. Ríos de eufemística “materia orgánica”. Acuíferos contaminados.
E alén dos cochos, outras granxas: pitas, vacas, coellos…
Dinamarca. A relación entre Galicia e Dinamarca non é de agora. Ten décadas. Vén das cooperativas, dos visóns, dos xeradores eólicos, de boas intencións de agricultura, limpeza e enerxía alternativa.
A Dinamarca é país feliz; de Kierkegaard, Andersen, Blixen e moito suicida. Alá todo é perfecto, ata a morte. Alemaña -comparando- é unha imperfección embarullada.
Os dinamarqueses, con máis marráns ca xente no seu territorio baixiño e venteado (sen falar de vacas), hai moito que entraron na fermentación anaerobia. Coas esterqueiras das granxas fan reciclaxe total: gas metano e adubo neutro.
O gas úsase para a calefacción, ou para a xeración de enerxía eléctrica. O que fica no dixestor de puríns bótase aos campos, sen fedores.
Pero aquí, non. Aquí cada cousa co seu cheiro.
Ata a fin -xa próxima- desta raza céltica e agropecuaria.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 23/01/2000]