Miudezas (A voapluma, Diario de Ferrol, 20/09/2000)

Chama un amigo e dime que escribo cousas serias de máis; que hai moito non conto dos meus tratos coa Greta, a Aixa, o Gurú e a Irene, ese elenco de seres miúdos de alma, pequenos ou grandes de corpo, que me divirten nas fins de semana.
Seguindo a amable suxestión, paso a informar:
Cando entrei no club hípico, a Greta non saiu a recibirme cos seus pelos acanelados e sucios de lama porque xa é unha cadeliña feita (véxase como nos pasaron os meses). Está co celo, e a súa coidadora decidiu afastala dos compañeiros machos e brincallóns.
A Aixa anda un pouco avariada, e tamén co celo, alta. Ten tendinite nas mans, se cadra porque lle medraron moito os cascos; pero todo se ha de remediar.
Demos un paseo espléndido e gañou medo dun esquío saltón, que, nun pulo acrobático, pasaba dun eucalipto para outro por diante de nós.
Logo do susto, vimos máis esquíos e conversamos; ou alomenos eu díxenlle á compañeira cuadrúpede que aos incendiarios debíaos xulgar un tribunal de esquíos presididos por un cuco…
De volta na casa, veume recibir o Gurú, que anda de lombo rapado para se librar das calores.
Movía o rabo laúdo coa insistencia con que anuncia visita. Sentín risos e entendín que a Irene aprendera unha nova gracia; e axiña comprobei que, se lle tenden os brazos, ela inclínase cara a quen llos ofrece, sempre desexosa de colo…
Ao xantar, gardei un silencio longo; porque algún día deixaremos de vernos. Dei en cavilar nas despedidas: Gurú, Aixa, Greta, Irene…, quen sabe a orde.
Un nó na gorxa non me deixaba engulir.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 20/09/2000]

Coma xente (A voapluma, Diario de Ferrol, 27/04/2000)

Sendo xa longa a tarde, sen presas fun montar a cabalo; saíume a saudar cadeliña dos meus amores, a Greta, toda enlamada pero lindísima; e logo dei en conversar coa súa dona, parellamente, as nosas cabalgaduras ao paso.
Falamos principalmente dos cans, pensando ambos que non hai bichos tan listos coma eles, que mesmo teñen comportamentos “humanos”.
Conteille á amazona algo que fixo o Gurú: deixara eu a neta no diván onde me fai compañía mentres escribo e, despois de que a levou a mai, o can andou a cheirar o sitio onde estivera a meniña, como se quixese memorizar aquel recendo mixto de tenrura, leite e colonia —con seguridade para identificar un novo membro da tribo que el considera que debe protexer.
“Diván”, “meniño” e “can” foron palabras que trouxeron ao acordo da compañeira de exercicio unha anécdota deliciosa:
Seica andaba unha familia a facer arranxos de xantar e deixaron un pequerrecho deitado nun diván na sala de estar en canto pais, tíos e avós se xuntaban na cociña.
Na casa había unha cadela brincallona, tanto como para non causar estrañeza nos cociñantes que o animaliño andase indo e vindo entre a cociña e a sala onde quedara o neno.
Pero era xa tanta a insistencia da cadela en ladrar e escapar para alá que alguén decidiuse a lle seguir o xogo, para ver a que conducía.
Foi á sala de estar e ficou abraiado: o cativiño rolara e estaba á beira do asento do diván. A cadela empurrábao coa cabeza para dentro…
En fin: visto o caso, a xente que come cans debe caer na categoría de antropófaga.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 27/04/2000]

Greta (A voapluma, 13/11/1999)

Greta é o meu novo amor. Todos temos dereito a namorarnos, vivimos na procura de amores que poidan xurdir en calquera volta do camiño. Eu tiven a sorte a atopar un amor novo e síntome bobamente feliz.
Souben de Greta nun comezo de tarde tristoña. Dixéronme que a ían buscar pero marchei sen vela porque chegaba tarde ao xantar.
Pasou unha semana e na visita que puntualmente fago a Morás, parroquia de Arteixo, esperei ter un primeiro contacto con ela, mais foi esquiva. Decateime de que me escapaba, seguina e vin como se agachaba onde non a podía alcanzar.
Chameina, insistinlle, pero ela non quixo vir. Daquela, frustrado, fun onda a Aixa, conteille o desdén da pérfida e a Aixa, sempre tan compañeira, deume a entender que iso son cousas de quen é nova de máis.
Montei. Saímos ao campo, parámonos onde os ourizos xa se abrían, oferentes, apañei castañas de casca puída e voltamos.
Á volta, Greta xogaba cun compañeiro, o Perucho. Agarrábao polo rabo cos dentiños agudos e o pobre colega, incapaz de acadarlle o rabo a ela, acababa entregándose. Greta, co instinto da súa raza inimiga de lobos para defender ovellas, lanzábase sobre o entregado, a trabarlle no pescozo.
Parei pampo a mirala, lembrando o meu Gurú cando chegou, pequerrecho, nunha cestiña: os cachorros de gos d’atura son unha lindeza…
Logo de varias visitas, Greta é amiga miña: veme, déitase, pídeme cóxegas e non me deixa ir. Xa sei que todos os cadelos son xoguetes namorantes, pero esta cadeliña pastora —créanme— mesmo alimenta a irrazón vital.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 13/11/1999]