Parabéns (A voapluma, 16/03/2000)

E sigamos coa política. Xa sabidos os resultados, parabéns a don Manuel e a Xosé Manuel.
Nunca esquecerei cando Julio Iglesias lle dixo a don Manuel que España non podía ser gobernada por “un señor bajito y con bigote”. Pero don Manuel, que sabe tanto como lle cómpre á vivencia e á intelixencia, mantivo a aposta por ese españolito de “pueblón castellano” (definición de Madrid por Guerra da Cal) e velaí: nin precisan do honorable negociante de Barcelona.
Aznar soubo facelo (Julio, arrepentido, xa lle dixo “Presidente, I love you”). España irá ben mentres Europa vaia ben, en canto os Estados Unidos non sigan a xogar barallas perigosas con nome de hidrocarburo. Porque Europa ten unha fraxilidade enerxética que don Rodrigo, o do nome antigo, non pode evitar falando en Bruxelas cos seus colegas económicos.
Ollo ao piollo: o dólar e o barril de petróleo soben de mans dadas e nós desangrámonos na gasolineira. Aínda que isto vai tan ben ao mando de Aznar que as vendas de coches seguen á disparada -malia a praga dos combustibles.
Parabéns, digo, ao Partido Popular, no que hai de todo, mesmo galeguistas ao estilo de Brañas.
E parabéns ao Bloque, que está cheo de nacionalistas, mesmo de centro. Oitenta mil votos máis son un feito -aínda que o seu teña moito de pesadelo sexual, de varón que soña femia pero non dá copulado.
Ou de finalista de concurso literario, no que por un voto…
No Xuízo Final, don Manuel, Xosé Manuel e eu falaremos, sen berros, de como se fixo país: coincidindo nalgún punto innegable.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 16/03/2000]

Beiras (A voapluma, 23/10/1999)

Taberna da Penela, en María Pita, preto da chama eterna da estatua que proclama “libertad”, non “liberdade”, aínda que Paco et caterva saben que daquela -cando o de Drake- na Coruña só se falaba galego.
Gústame a taberna polas tortillas de Betanzos e porque a dona (pola miña suxestión, como recoñeceu e lle agradezo) retomou a pureza do topónimo orixinario, cando o restaurante veciño se chama La Penela.
Levo uns amigos a cear, e, gozando o mellor desa casa, dou cos ollos no Xosé Manuel, en compañía de máis xente querida.
De cando en cando miro para el: véxoo acorporado, cano, barbudo, longas as guedellas rizadas, de sport -e voume a un distante Madrid do 68, e a unha carta de meu pai anunciando que ía estar moi cerca de min “o xenro de don Domingo” (García-Sabell, seu colega médico).
Foi no colexio maior San Juan Evangelista onde coñecín un rapaz delgadiño, loiro, barbeado e repenteado, de traxe azul e gravata roxa, que fumaba tabaco americano en tempos de Celtas; que nos falou do atraso económico do Impaís idealizado polos galegos da diáspora intelectual.
Deixoume convencido; e despois, cando comecei a visitar a don Ramón Piñeiro, nunca perdía ocasión de pasar polo piso de abaixo da casa compostelana do pensador, reclamado por unhas notas de piano.
Xosé Manuel e eu falabamos de Galicia, e de Eça de Queiroz… Esta noite coruñesa saudámonos como cómpre; e eu saín á noite coa profunda envexa que el sempre me causou: a que me causan todos os que saben expresar o mellor de si a través da música.

[Diario de Ferrol, A voapluma, 23/10/1999]

Beiras e os Borbóns

Nunha das súas frases lapidarias (para deixármolas gravadas en pedra, que iso quere dicir o termo), o profesor Beiras vén de expor a realidade de vulto maior que vivimos en España: estamos ao final da segunda restauración borbónica.
Isto non se pode soster. Un partido político que todo aguanta, o PP, dá orde aos seus mandados en Mallorca de lle sacaren o nome de ‘Ducs de Palma’ a unha rambla ineludible da capital balear. A marea de zurro entra na famosa Casa Real e alí non hai nada máis que unha grega con cara de traxedia, unha princesa fictizia e anoréxica, un vellote dobremente coxe e hipertensísimo, e un rapaz desnorteado que segue a ser rapaz cando xa fixo 45 anos…
Cando a marea do desemprego arrastra 6 millóns de almas, ¿que diaño lle importa á xente quen sexa o Xefe do Estado se non serva para nada máis que dar gastos?
Se, polo menos, el e os seus fosen monicrequiños cumpridores da función de saíren nas fotos -coma o resto dos parásitos coroados da Europa fría-, aínda, aínda… Pero é que son uns -literalmente- impresentables.
O profesor Beiras recolle desexos compartidos por moitos republicanos, que vemos como o Estado se esboroa (velaí cataláns e vascos á espera de que os deixe de amolar Madrid). Ora, tamén fai falta vontade para manifestarmos abertamente que ata aquí chegamos coa segunda restauración borbónica, de mans dun xeneral pequeniño e sanguinario…
Ao mencionar “a xoia da Coroa”, o tal do príncipe (que o FAEScismo nos vai querer presentar como salvador: xa veredes), vénme á memoria unha noite fría do xaneiro madrileño de 1968.
Baixabamos pola avenida de Reina Victoria (a corneada polo rei destronado en 1931) un grupo de camaradas galegos camiño do noso colexio maior. Algo de viño levabamos nas adegas gástricas e (quen me dera poder lembrar o que foi) alguén dixo que lle deberiamos dar unha serenata “á grega parida”.
Estivemos de acordo. Alá sentamos no bordo da separación do bulevar diante dunha clínica, e comezamos a berrar “Señora, si el niño llora y la molesta, niñicida IBYS 191: no deja uno”.
Pasaba o tempo, ninguén nos daba atención e, aburridos, seguimos costa abaixo para a Cidade Universitaria.
É claro que a grega parida tiña quen lle termase do meniño, ao que -se cadra, coitada- soñaba casar cunha princesa escandinava e roliza; nunca cunha plebea asturiana (nin sequera burguesa de avoengo) que semella esfameada.
En fin, señores: ánimo e apoio a Beiras.